Królowa polska, żona Michała Korybuta Wiśniowieckiego.

Arcyksiężniczka austriacka, córka cesarza Ferdynanda III. Jej małżeństwo z królem Michałem wynikało z projektów politycznych na przymierze polsko-austriackie. Pośpiech był widoczny zwłaszcza po stronie dworu polskiego, który potrzebował tego sojusznika wobec silnej opozycji profrancuskiej. Główny animator przedsięwzięcia, podkanclerzy Andrzej Olszowski wynegocjował z cesarzem Leopoldem I (bratem Eleonory) korzystny układ małżeński, po czym w lutym 1670 odbył się ślub w klasztorze jasnogórskim w Częstochowie, a w październiku tego roku koronacja.

W krótkim okresie pożycia z Michałem okazała się przykładną małżonką i taktowną królową wobec działań opozycji, nie przebierającej w krytyce jej małżonka. Toteż odegrała istotną rolę w doprowadzeniu do pogodzenia się wrogich sobie konfederacji - gołąbskiej i szczebrzeszyńskiej - zakończonych sejmem pacyfikacyjnym (1673). Po śmierci męża i wyborze jego następcy wyjechała z Polski, wychodząc za mąż za Karola Lotaryńskiego, któremu urodziła pięcioro dzieci. Jej wnuk Franciszek Stefan zasiadł na tronie cesarskim.


Reklama

Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 2000

Artykuł pochodzi z kategorii: Historia Polski. Biografie