Ustanowiona w 1919 roku granica polsko-litewska ustaliła praktycznie do czasów współczesnych granicę pomiędzy państwami.

Zdjęcie

Marszałek Ferdinand Foch /Z archiwum Narodowego Archiwum Cyfrowego
Marszałek Ferdinand Foch
/Z archiwum Narodowego Archiwum Cyfrowego

W wyniku przeprowadzonej na początku lipca 1919 roku ofensywy generała Stanisława Szeptyckiego, wojska polskie osiągnęły ważny węzeł kolejowy Mołodeczno pomiędzy Wilnem i Mińskiem. Z jednej strony zablokowało to działania Armii Czerwonej na Wileńszczyźnie, z drugiej wzbudziło obawy Litwy co do możliwości polskiej inwazji na Kowno.

Z tego powodu władze litewskie zwróciły się z prośbą do francuskiego marszałka Ferdinanda Focha o ustalenie linii rozgraniczającej wojska polskie i litewskie. Granica była wynikiem kompromisu zawartego pomiędzy władzami polskimi i Ententą.

Reklama

20 lutego 1922 r. Przyłączenie Litwy Środkowej do Polski

"Ziemia Wileńska stanowi bez warunków i zastrzeżeń nierozerwalną część Rzeczypospolitej Polskiej" – brzmiała uchwała Sejmu Wileńskiego w sprawie przyłączenia do Polski Litwy Środkowej. czytaj więcej

Tzw. Linia Focha biegła od Prus Wschodnich do Niemna, zostawiając po stronie polskiej Berżniki, Suwałki, Krasnopol i Sejny. Dalej granicę poprowadzono na północny wschód do Oran i Dubienek. Po polskiej stronie znalazły się Troki, Wilno i Nowa Wilejkę.

Choć linię poprowadzono na wyraźne żądanie Litwinów, to nie przestrzegali oni ustaleń. Z tego powodu 23 sierpnia Polska Organizacja Wojskowa wywołała powstanie na Suwalszczyźnie. Pomimo przewagi liczebnej Litwinów, Polacy zepchnęli agresorów za tzw. Linię Focha.

Artykuł pochodzi z kategorii: Kartka z kalendarza

Więcej na temat:Litwa