​Partia powstała w kwietniu 1994 roku z połączenia Unii Demokratycznej i Kongresu Liberalno-Demokratycznego.

Pierwsze z tych ugrupowań, Unia Demokratyczna, zostało utworzone w grudniu 1990 roku przez zwolenników Tadeusza Mazowieckiego, popierających go w wyborach prezydenckich, a w jej skład weszły: Ruch Obywatelski - Akcja Demokratyczna (utworzony w lipcu 1990, z udziałem m.in. Zbigniewa Bujaka, Władysława Frasyniuka, Adama Michnika, Zofii Kuratowskaiej, Jana Lityńskiego, Jana M. Rokity, Henryka Wujca) z wyjątkiem socjaldemokratycznej grupy z Bujakiem na czele, która utworzyła Ruch Demokratyczno-Społeczny, Forum Prawicy Demokratycznej (powstałe w czerwcu 1990 roku ugrupowanie o charakterze konserwatywno-liberalnym, z udziałem m.in. Aleksandra Halla, Tadeusza Syryjczyka, Tomasza Wołka, Kazimierza M. Ujazdowskiego, Mirosława Stycznia, Henryka Woźniakowskiego) oraz inni członkowie komitetów wyborczych Mazowieckiego. 

28. rocznica rozpoczęcia obrad Okrągłego Stołu

28 lat temu, 6 lutego 1989 roku, przedstawiciele władzy i solidarnościowej opozycji zasiedli do rozmów przy "Okrągłym Stole". Miały one doprowadzić do porozumienia i wspólnego rozwiązywania konfliktów społecznych. Obrady te zapoczątkowały przemiany polityczne w naszym kraju, a w ich... czytaj więcej

Szefem UD został Mazowiecki, a na zjeździe zjednoczeniowym w maju 1991, który ustalił kształt organizacyjny i przyjął program partii, zawiązały się trzy frakcje współtworzące UD - Społeczno-Liberalna, Prawicy Demokratycznej (która opuściła UD tworząc w grudniu 1992 roku Partię Konserwatywną) i Zielonych. W wyborach w 1991 roku UD wygrała zdobywając 12,3 proc. głosów i 62 mandaty, co dało jej możliwość uczestniczenia w koalicjach rządzących, a w wyborach w 1993 roku uzyskała trzeci wynik - 10,6 proc. głosów i 74 mandaty. Drugie z ugrupowań, które utworzyły UW, Kongres Liberalno-Demokratyczny, powstało w oparciu o gdańskie środowisko liberalne, a działało faktycznie od końca 1988 roku (od I Kongresu Liberałów), choć oficjalnie zostało powołane w czerwcu 1990 roku. Do liderów należeli m.in. Janusz Lewandowski, Donald Tusk, Jan Krzysztof Bielecki, Lech Mażewski. Przez kilka miesięcy KL-D działał w ramach PC (do marca 1991). Było to ugrupowanie zajmujące się przede wszystkim opracowaniem, promocją i realizacją liberalnego programu gospodarczego. W wyborach w 1991 roku uzyskał 7,5 proc. głosów i 37 mandatów, w 1993 uzyskując tylko 4 proc. poparcia nie wszedł do Sejmu.

Grzegorz Kołodko przedstawia "Strategię dla Polski", Polska składa formalny wniosek o przyjęcie Polski do Unii Europejskiej, Klub Londyński umarza połowę polskiego zadłużenia. Oto najważniejsze wydarzenia 1994 roku. czytaj więcej

Reklama

Unia Wolności, będąca ugrupowaniem postsolidarnościowym (ze sporymi wpływami osób ze środowiska korowskiego), zaliczana do ugrupowań centroprawicowych (choć posiada najbardziej liberalny program gospodarczy) i określana często jako partia inteligencka, deklaruje przywiązanie do następujących wartości: wolność, własność, odpowiedzialność, równość szans, patriotyzm, praworządność, kompetencja, tolerancja, umiarkowanie, bezpieczeństwo. Kandydat UW w wyborach prezydenckich w 1995 roku, Jacek Kuroń, zdobył 9,2 proc. (zajmując trzecie miejsce), w roku 2000 Unia nie wystawiła swojego kandydata (a spora część jej elektoratu głosowała na Olechowskiego). W wyborach parlamentarnych w 1997 roku zdobyła 13,4 proc. głosów i przez pierwsze trzy lata kadencji współtworzyła koalicję rządową z AWS. Przewodniczący UW (od 1995 roku) Leszek Balcerowicz był w tym okresie wicepremierem. W wyniku różnic i konfliktów UW opuściła koalicję w 2000 roku, ale i tak poniosła odpowiedzialność za udział w tych nieudanych rządach i w kolejnych wyborach parlamentarnych nie weszła do Sejmu. Z UW nastąpiły dwie znaczące secesje - najpierw część działaczy z J.M. Rokitą odeszła współtworząc Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe, a następnie, po objęciu funkcji przewodniczącego przez Bronisława Geremka, odeszli stronnicy D. Tuska, którzy przystąpili do Platformy Obywatelskiej. Po przegranych wyborach nowym przewodniczącym został Władysław Frasyniuk.



Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 2000

Artykuł pochodzi z kategorii: PRL