Ostatecznie sejm krajowy uchwalił w tej sprawie kompromisowy wniosek (24 września 1868 roku), tzw. rezolucję galicyjską, skierowaną do rządu wiedeńskiego, w której domagano się znacznego, konstytucyjnego rozszerzenia autonomii kraju, jednakże nie w takim zakresie, jak węgierska część monarchii.

Rozwój gospodarczy obserwowany na terenie Galicji od lat 80. XIX wieku spowodował znaczne ożywienie społeczne. Sprzyjała temu również autonomia kraju. czytaj więcej

W rezolucji tej domagano się m.in. rozszerzenia uprawnień sejmu krajowego, utworzenia w Galicji odpowiedzialnego przed sejmem rządu krajowego, w którego gestii znalazłaby się administracja miejscowa, policja, wymiar sprawiedliwości, sprawy kultury i oświaty. Ponadto domagano się utworzenia w rządzie wiedeńskim osobnego urzędu kanclerza dla Galicji.

Reklama

Pragnąc wyraźnego wyodrębnienia Galicji postulowano, by o sposobie wyboru posłów do Rady Państwa decydował wyłącznie sejm krajowy, a wybrani z Galicji do parlamentu wiedeńskiego delegaci brali udział tylko w tych jego obradach, które dotyczą wyłącznie spraw wspólnych dla Galicji i reszty monarchii. Tym samym chciano uzyskać większą samodzielność niż inne kraje koronne.

Rezolucja ta wywołała dość silną reakcję kół wiedeńskich. Wyrazem tego było odwołanie zapowiadanej i drobiazgowo przygotowanej już podróży cesarskiej do Galicji, która miała stać się uwieńczeniem przygotowywanej ugody. Na wieść o odwołaniu podróży cesarskiej pary namiestnik Agenor Gołuchowski podał się do dymisji, przyjmując tę decyzję nie tylko jako wotum nieufności w stosunku do swojej osoby, ale jako załamanie się całego planu ugody polsko-austriackiej.

Przeczytaj o skutkach rezolucji galicyjskiej


----

Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 1999

Artykuł pochodzi z kategorii: Drogi do wolności