Po rozwiązaniu Komitetu Narodowego Polskiego przez władze francuskie Joachim Lelewel wraz z grupą współpracowników założył 28 grudnia 1832 roku nową tajną organizację o romantycznej nazwie "Zemsta Ludu".

Głównym jej celem było wznowienie walki  zbrojnej w kraju. Niestety, nie powiodła się wyprawa partyzancka do Królestwa Polskiego, którą w marcu 1833 roku poprowadził członek "Zemsty Ludu", płk Józef Zaliwski.

W tym samym 1833 roku nie powiodła się także inna polska wyprawa. Zorganizowali ją karbonariusze, pragnący wspomóc niemieckie powstanie we Frankfurcie nad Menem. Na czele tzw. Hufca Świętego liczącego 500 emigrantów, głównie z zakładu w Besançon, stanął płk Ludwik Oborski.

Wokół księcia Adama Jerzego Czartoryskiego skupili się dawni przyjaciele i nowi zwolennicy, arystokraci, politycy, wyżsi wojskowi, zamożni ziemianie, a także zwykli emigranci, przeciwnicy radykalnych przemian społecznych. czytaj więcej

Reklama

Zaburzenia we Frankfurcie zostały bardzo szybko stłumione, a Polacy zdołali dotrzeć tylko do Szwajcarii. Tutaj zetknęli się z emigrantami włoskimi, którzy zdecydowanie przeciwstawiali się absolutystycznym rządom Świętego     Przymierza i przygotowywali się do podjęcia walki zbrojnej w celu zjednoczenia całej Italii.

Wiosną 1834 roku polscy wychodźcy, pod wpływem przywódcy emigrantów włoskich, Giuseppe Mazziniego,     założyli w Bernie półtajną organizację o nazwie Młoda Polska. Organizacja ta, głosząca republikańskie i demokratyczne zasady, weszła w skład Młodej Europy, stanowiącej zrzeszenie narodowych związków. Pod koniec 1834 roku niewielką grupę młodopolaków powiększył Joachim Lelewel mieszkający od września 1833   roku w Belgii. 23 lutego 1835 roku założył on wraz z Walentym Zwierkowskim i Wincentym Tyszkiewiczem Związek Dzieci Ludu Polskiego, który w Młodej Polsce spełniał rolę tajnego komitetu do kierowania pracami krajowymi.

Młoda Polska była organizacją kadrową: w 1835 roku, czyli w okresie największego rozkwitu, liczyła tylko 142 członków, zamieszkałych w Szwajcarii, Francji, Belgii i Anglii. Od grudnia 1835 roku Młodą Polską kierował siedmioosobowy Komitet Stały. Największą aktywność organizacja wykazywała w kontaktach z krajem, głównie dzięki emisariuszom, m.in. Szymonowi Konarskiemu i Tadeuszowi Żabickiemu.

W piątą rocznicę bitwy grochowskiej 25 lutego 1836 roku grupa 36 emigrantów z gen. Józefem Dwernickim na czele założyła jawną organizację zwaną Konfederacją Narodu Polskiego. Konfederacja głosiła program odbudowy państwa polskiego w granicach przedrozbiorowych oraz postulat uwłaszczenia chłopów bez odszkodowania. Organizacja pragnęła pełnić na emigracji rolę naczelnego organu walczącej o niepodległość Polski. Spotkało się to z wrogą reakcją ambasadorów Rosji, Austrii i Prus w Paryżu, którzy w kwietniu 1836 roku wymogli na władzach francuskich decyzję o wysiedleniu wszystkich sygnatariuszy Aktu Założenia organizacji.

Represje władz francuskich zwiększyły tylko popularność Konfederacji, do której wstąpiło wielu członków Młodej Polski, zachęconych do tego specjalną odezwą z 3 maja 1836 roku W połowie sierpnia 1836 roku organizacja liczyła około 780 osób.

Artykuł pochodzi z kategorii: Drogi do wolności