Generał wojsk polskich, francuskich i włoskich.

Walczył w wojnie polsko-rosyjskiej (1792), w powstaniu 1794 roku awansowany na stopień pułkownika dostał się do niewoli rosyjskiej, z której powrócił w końcu 1796 roku dzięki znacznej sumie wygranej w karty. W połowie 1797 roku zaciągnął się w Mediolanie do Legionów Polskich, a jego awans na szefa batalionu spotkał się ze sprzeciwem innych oficerów. Jako ochotnik wziął udział w wyprawie egipskiej Napoleona (1798), w drodze powrotnej wpadł w ręce tureckie i był kilka miesięcy więziony w Konstantynopolu.

Uwolniony rozpoczął służbę w legii włoskiej Dąbrowskiego (marzec 1800), a po reorganizacji (grudzień 1801) został szefem półbrygady wcielonej do wojsk włoskich. Był mocno związany z ruchem masońskim. Mianowany przez Napoleona generałem (marzec 1807), został dowódcą organizowanej we Wrocławiu Legii Polsko-Włoskiej, przekształconej następnie w Legię Nadwiślańską na żołdzie francuskim. W 1808 roku osiadł w majątku żony pod Bolonią. W 1831 roku stanął na czele dowództwa wojskowego powstania bolońskiego.

 

Reklama


Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 2000​​​​​​​​​​​​​

Artykuł pochodzi z kategorii: Historia Polski. Biografie